چند روز پيش خبری تکان دهنده منتشر شد. دختر ۵ ساله‌ای به همراه ده عضو خانواده به رستورانی در منيريه مي‌رود و کارگر رستوران با نشان دادن يک شکلات از دور، او را به زيرزمين کشانده و مورد تعرض قرار می‌دهد. (اعتماد ملی، اول ارديبهشت ۱۳۸۷). اينکه يک فرد به خود جرأت مي‌دهد در فاصله چند متری والدين يک کودک و هشت نفر ديگر از اعضای خانواده اش، با او چنين کند و بعد راست راست در رستوران قدم بزند در ابتدا عجيب به نظر مي‌رسد. ولی به عقيده من، اين فرد اگر صفحات حوادث روزنامه را خوانده و اخبار صدا و سيما را ديده باشد به دلايل زيردر محاسبات خود اشتباه نکرده است .

    اولا: او نيک مي‌داند که رسانه ملی با تمسک به لزوم برهم نزدن آرامش روانی مردم و يا حفظ آبروی خانوادۀ متهم نه خبر وقوع جرم و نه تصوير او را حتی از شبکه استانی پخش نخواهد کرد. (قبل از اثبات جرم، قانون به درستی اين اجازه را نمي‌دهد و پس از اثبات جرم هم باز هويت وی پنهان مي‌ماند، زيرا اساسا بنايی بر معرفی مجرم وجود ندارد و هيچ رسانه‌ای هم پيگير آن نيست). بنابراين اگر در بدترين فرض و با بدشانسی بسياراحيانا به خبرنگاری پيگير برخورد کند در نهايت تصويری با چشمان پوشانده شده و یا از پشت سر چاپ می شود.

    ثانيا: در صفحه حوادث از اين نوع اخبار کم نخوانده است که مثلا دندانپزشکی در ولنجک با تزريق ماده بيهوشی به جای بی حسي، به هفتاد و نه تن از بانوان و دختران تعرض کرده و از اعمال کثيف خود فيلم گرفته است و قاضی او را به هشت سال زندان محکوم کرده است (هموطن سلام، ۲۹ دی۱۳۸۳ ). بنابراين گمان مي‌برد که مجازات وی نبايد از يکی دو ماه فراتر رود .

ثالثا: او ديده است که فردی عليرغم هفده مورد تجاوز به پسربچه‌ها در شهرک غرب به قاضی اظهار کرده که بيمار روانی است و از روی اختيار اين جرمها را مرتکب نشده و در نتيجه پس از يک هفته نيز آزاد شده است. بنابراين راه اين نوع بهانه‌ها هم باز است.

    رابعا: جرمی را انتخاب کرده که اکثر قريب به اتفاق قربانيان يا خانواده‌هايشان جهت حفظ آبرو از شکايت صرف نظر مي‌کنند. فيلمبرداری با موبايل هم بهترين راه منصرف کردن قربانی از شکايت است.

 اخبار حوادث روزنامه‌ها مشکلات متعددی دارند که دراين بخش تنها به دو مورد که البته پراهميت ترين آنهاست مي‌پردازم: يکی تضمين آبروی مجرم حتی پس از اثبات جرم است و ديگری به فراموشی سپردن سرنوشت پرونده ها. به خبر زير توجه کنيد :

دو نفرماه اول سهميه بندی بنزين در گرمای تابستان در کنار جاده وانمود مي‌کنند که بنزين موتورشان تمام شده است. زن و شوهر جوانی که به تازگی موتور خريده‌اند در گرمای قم توقف کرده تا به آنها بنزين بدهند. ناگهان با چاقو آنها را به پشت تپه منتقل کرده و پس از بستن دست و پای شوهر، او را مجبور مي‌کنند که دو بار تجاوز به همسرش را به تماشا بنشيند. (ايسنا، سوم مرداد۱۳۸۶)

اين دو به جرم خود اعتراف کردند اما هنوز پس از ده ماه نه از حکم خبری هست و نه از هويت آنان و چه بسا با تهديد و ارعاب، شاکيان را هم منصرف کرده باشند. طبق قوانين، قاضی پرونده مي‌توانست به دليل احتمال ارتکاب جرايم مشابه توسط متهمين، تصوير کامل آنان را منتشر کند ولی نکرد.شايد بگويند هنوز مراحل تکميل اين پرونده طی نشده و لذا حکم متهمان هنوز اعلام نشده است. آيا پرونده مادر و دختر يازده ساله اش که بيش از ۸۰۰ روز پيش در راه بازگشت از بيمارستان در ميدان شوش درچنگال پنج شرور گرفتار شدند نيز هنوز به حکم نهايی نرسيده است؟! (جام جم ۴ رديبهشت ۸۵ ) اين پنج تن اکنون کجا هستند؟

 در ايران، اخبار حوادث به جملاتی مانند "تحقيقات ادامه دارد" و "متهمين تحويل مقامات قضايی شدند" ختم مي‌شود. درست در نقطه‌ای که اطلاع رسانی بايد آغاز شود تا درس عبرتی برای ديگران باشد، پرونده از ديد مردم ناپديد مي‌شود! اگر صدا و سيما اين جسارت را داشت و برنامه‌ای را به سرنوشت اين نوع پرونده‌ها اختصاص مي‌داد، آنگاه در ميان خيل عظيم قضات شريف و متعهد هيچ کس پيدا نمي‌شد که محکوم به اعدامی را که چهار فقره تجاوز به عنف (سه زن و يک پسر بچه) در پرونده دارد با وثيقه آزاد کند و او اکنون فراری باشد (اعتماد ملي، ۲۷ فروردين۸۷ ) .

ظاهرا عناوينی از قبيل: پسر جوان برای ازدواج با دختر ۱۱ ساله نقشه تعرض را اجرا كرد (ايسنا ۹ شهريور ۱۳۸۶)، تجاوز پدر و پسر افغانی به دختر ۶ ساله ايرانی (اعتماد ۲۹ تير ۱۳۸۶)، شرورها قصد ربودن زن جوان از کنار همسرش را داشتند (جام جم ۲۴ خرداد ۱۳۸۶)، خودسوزی دختر جوان در پی تعرض پسر ناشناس (۱۴ آذر ۱۳۸۶)، تعرض‌ ۱۶ مرد افغان به‌ دخترجوان ايرانی (اعتماد، ۹ آبان ۱۳۸۵) دو دختر دانش آموز، در دام ۸ شيطان صفت (اعتماد، ۲۵/۱۰/۱۳۸۶) و تجاوز يكی از اراذل و اوباش به يك زن در حضور فرزندانش و دهها خبر از اين دست ديگر برای گوشها عادی شده است. شايد از اين جهت است که دانشجويان غيرتمندی که با نامۀ سرگشاده و تجمع و اقدامات ديگر منويات مقام معظم رهبری را پيگيری کرده و مجدانه و پی در پی از سرنوشت پرونده‌های مفاسد اقتصادی سراغ مي‌گيرند سخنی از سرنوشت اين نوع پرونده‌ها به ميان نمي‌آورند.

 نکته بسيار مهم و مورد غفلت اين است که اين وضعيت باعث شده تعرض به بانوان در ايران از دو جهت، شکلی استثنايی به خود بگيرد. تجاوز که به هر حال در هر کشوری اتفاق مي‌افتد، در ساير کشورها غالبا به صورت فردی، با صورت پوشيده (از ترس چهره نگاری) و در مکانهای بسيار خلوت مثل بيابان و جنگل انجام مي‌شود. اما بسياری ازمتجاوزين نواميس در ايران دريافته‌اند که اين عرصه چنان بی صاحب است که مي‌توان در کنار شغل اول و با استفاده ازهمان محل يا وسيله به اين کار مبادرت کرد. نه لزومی به پوشاندن چهره است و نه نيازی به تلاش برای يافتن خرابه يا ساختمان نيمه کاره. تعرض دو کارگر به خانم جوان در بدو ورود به يک مهمانسرا هنگام نشان دادن اتاق، در فاصله چند دقيقه‌ای که شوهرش برای آوردن مدارک به سمت اتومبيل رفته است (جام جم،۲۳ مرداد ۸۶)، تعرض بنگاهدار قمی که ضمن نشان دادن منازل خالي، بانوان مشتری را مورد تعرض قرار مي‌داده و با خيال راحت فردا به سر کار مي‌رفته است (اعتماد، ۲ مرداد ۸۶)، تعرضات سريالی راننده تاکسی سمند در مشهد (ايسنا، ۲ ارديبهشت ۸۶)، تعرض به دختر جوان در اتاق پرو(جام جم ۱۶مرداد ۸۶)، و اخبار مکرر در مورد تعرض در محل شرکت به بهانه استخدام وغير آن، همه اثبات مي‌کنند که متجاوزين حتی از دادن آدرس محل کار به قربانيان نيز واهمه ندارند.

 ويژگی دوم تعرضات که ظاهرا مختص به کشور ماست، آن است که اهمالکاری‌ها قضيه را به جايی رسانده که نزد بعضی ازمجرمين، به خاک سياه نشاندن دختران جوان از حالت جرم خارج شده و به صورت يک تفريح درآمده است: "با دوستان نشسته بوديم؛ گفتيم چه کنيم؟ يکی گفت به پيتزا فروشی برويم. ديگری گفت فيلم تماشا کنيم. نهايتا تصميم گرفتيم از توی خيابان دختر بدزديم" (از اعترافات يکی از متهمان). اينکه تجاوز در رديف خريد پيتزا قرار مي‌گيرد نشان مي‌دهد که برخی متجاوزين تجاوز را بيشتر تفريحی بی دردسر مي‌دانند تا يک جرم سنگين.در اين زمينه اين خبر هم قابل توجه است (همشهري۱۷/۸/۱۳۸۶) :

كامران و دوستانش گروه‌های تجاوز تشکيل داده‌اند، اما به مشکلی برخورد کرده‌اند. هر کس با افتخار داستان تعرضش را برای گروههای رقيب تعريف مي‌کرده ولی ديگران مي‌گفته‌اند شايد بلوف باشد. قرار بر اين مي‌شود که هر کس بعد از هر نقشه شيطاني، از سر طعمه‌ خود يك دسته مو بريده و از آن‌ها كلكسيون درست كند . !!!

نه فقط در زمينه تعرضات، بلکه در همه جرمهايی که امنيت و ايمنی و حتی آبروی مردم را به خطر مي‌اندازد، نظير فردی که با سرعت دويست و چهل کيلومتر در بزرگراه با جان مردم بازی مي‌کند، کسی که يک بازی فوتبال ملی را با پرتاب يک ترقه متوقف کرده و آبروی تماشاگر ايرانی را در دنيا مي‌برد، مأموران قلابی ای که مردم را بيچاره مي‌کنند، کسانی که فيلمهای خصوصی افراد را پخش مي‌کنند، کسانی که کودکان را مي‌ربايند يا به سرقتهای مسلحانه دست مي‌زنند، خواستگاران سمجی که از هيچ نوع تهديد و ارعاب و آزار و حتی اسيدپاشی ابا ندارند همه و همه گويی اين پيام را از سيستم قضايی و خبری کشوردريافت کرده‌اند: نگران آبروی خود نباشيد !!!

برای پی بردن به عمق فاجعه بد نيست ببينيم در ديگر کشورها تا چه حد به تعرض به نواميس حساسيت نشان داده مي‌شود.

کوب برايانت  يکی از محبوبترين و ثروتمندترين ستاره‌های بسکتبال آمريکا پنج سال پيش به تعرض به يک کارمند هتل متهم شد. اين بازيکن معروف اتهام را قبول کرد ولی ادعا کرد که اين امر با رضايت تام آن خانم صورت گرفته است. اتفاقا خانم کارمند نيز پذيرفت که به خواست خود به اتاق وی رفته و به ايجاد رابطه تن داده ولی اضافه کرد که تنها به بعضی از مراحل رضايت داده بوده است. نکته اينجاست که در خبرهای محاکمه وی بارها به صراحت اعلام شد که طبق قوانين ايالت کلرادو اگر ادعای اين خانم حتی به همين مقدار به اثبات برسد آقای کوب برايانت به حبس ابد و پرداخت هفتصد و پنجاه هزار دلار محکوم خواهد شد.

 ذکر يک مثال ديگر خالی از فايده نيست. در اواخر فروردين ۱۳۸۵در صدر اخبار شبکه‌های آمريکا از جمله سی ان ان خانمی ادعا کرد که  سه دانشجوی دانشگاه دوک وی را مورد اذيت و آزار قرار داده‌اند. همين ادعا کافی بود که عکسهای اين سه نفر به عنوان متهم در سطح جهان منتشر شود.

شاکی نه فرزند يکی از مسئولان امريکا بود و نه يک راهبه مسيحي؛ او رقاصه‌ای در بدترين نوع کلوپ شبانه بود. پس از انجام تحقيقات از جمله ارائۀ رسيد رستوران، معلوم شد که ادعا از اساس دروغ بوده و اين سه نفر در ساعت مورد ادعا در رستوران بوده‌اند. در کشور مملو از فساد امريکا با اين کار به مجرمين آينده اين پيغام قاطع داده مي‌شود که هيچ نوع مزاحمتی برای بانوان تحمل کردنی نيست. البته حساسيت شديد نسبت به امنيت مردم منحصر به کشورهای غربی نيست. مثلا در کشوری مثل امارات حتی مزاحمت اينترنتی برای بانوان منجر به شناسايی و معرفی مجرم مي‌شود.

بی ترديد آنچه بر قربانيان مظلوم تعرضات از بانوان و دختران و کودکان در کشور ما رفته است – و طبق معمول دنيا، اکثريت قاطع آنان جز برای خداوند درد و راز خويش را بازگو نکرده‌اند - قلب مسئولان امر را نيز به شدت مي‌آزارد ولی بايد توجه داشت که مردم راهی برای درک آنچه در قلب متوليان امر مي‌گذرد ندارند. ملاک قضاوت آنان نحوه برخورد با مجرمين است و اينکه پرداختن به اين جرمهای نابودکننده در مصاحبه‌ها و گفتارهايشان و نيز در رسانۀ ملی چه جايگاهی دارد.

نوشته شده توسط DADEBAN در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 |